Ειναι φορες οπου η λογικη αδυνατει να αφομοιωσει συμπυκνωμενα και σε καταιγιστικους ρυθμους εναλλαγης στιγμιοτυπα (πχ. Ασύνδετες φαινομενικά εικονες που ακατάπαυστα διαδέχονται η μια την αλλη, ήχους που εγκολπώνουν και διοχετευουν τη δυσαρμονία) με αποτέλεσμα να παραληρει παραδινόμενη στο χαοτικό συνεχές, που βρίθει μερικά μέτρα εμπρός της.

Το πρώτο από τα 2 αυτοτελή μέρη της διλογίας Tetsuo : Iron Man έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά στοιχεία που μεταστοιχειώνουν μια low budget παραγωγή σε ένα avant-garde cult αριστούργημα. Ένας καθημερινός ανθρωπος που υπο κάποια σχιζοειδή ψυχική φόρτιση, βυθίζει στον μηρό του ένα μεταλλικό αντικείμενο και μεταμορφώνεται σε σιδερανθρωπο με το πέρας των ημερών.

Κάθε καρέ αποτελεί και μια μικρή ντεκονστρουκτιβιστική υμνωδία. Ένα αμοραλιστικό techno-trashy συμφυρμα από ασπρομαυρες εικόνες ντυμένο με ένα αχαλίνωτο ηχητικα noise-industrial background με έκδηλα τα σημάδια του προπάτορα David Lynch (εποχής Eraserhead), κατατροπώνει πανέξυπνα τη φυσιολογία του προαιώνιου διπόλου «σκέψη-συναισθημα» του θεατή με τα επιτηδευμένως αξιοθρήνητα οπτικά εφέ (ψήγματα από David
Cronenberg όπως και από τα αποκρουστικά δημιουργήματα του ζωγράφου-σχεδιαστή Giger) αλλά και με την αίσθηση του σχετικώς αμοντάριστου ή, πιο δόκιμα, του κακως μονταρισμενου πλάνου όπως παρουσιαζεται σε παλιές b-movies των 70ʼs (Godzilla original).

Αν και τα 67 λεπτά για μια ταινία φανταζουν τραγικα ελαχιστα...για το συγκεκριμένο γροτέσκο αραβούργημα είναι απλά τρομακτικά πολλά. Mη τη δείτε...πονέστε!