Dirty Granny Tales- live at Fournos Theatre

"A stream of hopeless souls
followed to the doors
and in the midnight land
οf everweird."
(Inversed World - Dirty Granny Tales)

...κάπου ανάμεσα στις τετριμμένες, ευπεπτες και καλόβολες καθημερινότητες μας
βρίθει ένας μυστικός μεταμεσονύχτιος κόσμος (θα ήταν σχετικά αδόκιμο να παραλληλιστει με την παρωχημένα υποχθόνια πολιτεία Μidian του Clive Barker),
οπου απλώνει ένα διαφορετικό σκοτάδι από αυτό της νυκτός. Για την δημιουργία του συγκεκριμένου "υποδόριου" σκότους
συνασπίστηκαν με έναν τέτοιο ιδιάζοντα και ειρωνικό τρόπο επι σκηνής
ο φόβος, η απομόνωση,ο πόνος και οι στυγερές αλήθειες, ώστε οι αποχρώσεις του μαύρου των
εσπέρινών ωρών αποτέλεσαν το περιτύλιγμα αυτού του ενδόμυχα σκοτεινού μουσικοθεατρικού τελετουργικού που έλαβε χώρα στο θέατρο "φούρνος" στις 23-24-25 του περασμένου μήνα.

Η αντικομφορμιστική παγερότητα του συγκεκριμένου χώρου δε θα μπορούσε παρά να είναι η ιδανική πατρίδα για ένα μουσικο-πλαστικό δρώμενο εκτός λογικής, που παρ΄οτι δομημένο πάνω σε σχετικά αναγνωρίσιμους ακρογωνιαίους λίθους έχει αυτή την essence της πρωτοτυπίας που σε καθηλώνει.

και επειδή όσο και να διατεινόμαστε ενάντια στην περιφραξη της καλλιτεχνικής δημιουργίας σε καλούπια του στυλ "ταμπελοποίηση-κατηγοριοποίηση¨, άλλο τόσο παραμονευουμε στα μουλωχτά για ένα αναγνωριστικό σημαδι προς την εμπέδωση της υφολογιας κάθε νέοδμητου καλλιτεχνήματος. ...ετοιμαστείτε να ¨δροσιστείτε¨....

στη μουσική των dirty granny tales δυνασθε να μουσκέψετε σταδιακα με λίγες ψιχάλες από "θέατρο του παραλόγου",όπου ο χρόνος, ο τόπος και η ταυτότητα είναι σχετικώς ασαφή και ρευστά, και ακόμη και η βασική αιτιότητα συχνά καταρρέει εν συνεχεία ένα δυνατό μπουρίνι από τους ¨δικούς¨ μας πλέον tiger lilies - με όλες τις συναφείς αναφορές τους τόσο στα brechtικα απωθημένα τους όσο και στην παρακμιακή πρόζα του ¨θεατρώνη¨ Tom Waits- αλλά και μια πολύωρη βρόχα τόσο απο την πολυσχιδή παρανοική φωνή του Mike Patton (ex Melvins & Faith No More now Fantomas) οσο και από τη μοναδική στο είδος της rock-metal-symphonic-progressive-theatrical-atmospheric-dark μπάντα ονόματι Devil Doll (ένα όνομα για το οποίο ο ιθύνων νους του συγκροτήματος,είχε πλήρη μεσανυχτα (ειρωνικό ε?),γεγονός που έκανε το-¨ζητημα¨ dirty granny tales ακόμα πιο ενδιαφέρον για μένα,μιας και οι απίστευτες εναλλαγες χροιας της φωνής του που τον μεταμόρφωναν από μικρο παιδακι που κλαιει για την πεσμένη καραμελα, σε μοχθηρό βασιλιά και από κει σε μια τρεμάμενη γυναικεια λαλιά που αποζητά την έξοδο απο τον εφιαλτη,μέχρι την οπερατική στεντορεια φωνή μιας σοπράνο,δε μπορούσαν παρά να μου θυμίζουν τις πολυδιαστατες φωνητικες ικανότητες του Mr Doctor των Devil Doll-μεγαααάλη ιστορία ο τύπος!!!).προς το τέλος στραγγιχτείτε, ανακαλώντας λιγακι το μποέμικο πανηγυρι με τα μαντολίνα και τους κιθαρωδούς του chocolat με τη χαρακτηριστικη μουσική των ¨ευ-πατρίδων¨ αθίγγάνων (χωρίς τη νομοτέλεια του ήχου του goran) και είστε σχεδόν κατατοπισμένοι.:))
...τώρα, αν όλη αυτή τη βροχόπτωση την μαζευατε σε καποιο μαγικό δοχείο,(πως είναι τα λυχνάρια που περιέχουν παχύσαρκα τζινια? κατι ανάλογου μεγέθους υποθέστε) αυτό θα είχε την μοναδική υπογραφή του κυρίου-είμαι ερωτευμένος με τον Johnny Depp-Tim Burton!

όλη αυτή η συμφυρματική μουσική "παρανοια" διυλιζεται απόλυτα επιτυχημενα μέσα από την "παραμυθένια¨ και άκρως αλλόκοτη στιχομυθία, η οποία συνδυαζει το τραγελαφικό με μια αφαιρετική μυθοπλασία που αγγίζει ανά στιγμές τη σουρεαλιστική άποψη του Jan vankmajer στην πιο ουσιαστική "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων" που είδατε ποτέ.

τα "εξ αμάξης" πάντοτε συνοδεύονταν και από εξιλεωτικά δρώμενα τα όποια συνέδραμαν αποφασιστικά στην "αρτια" έκβαση κάθε βακχικής γιορτής. έτσι και εδώ το δρώμενο αποτελεί το πρισματικό διάμεσο,όπου όλη η μουσική διοχετεύται εντός του και εντέλει διαθλαται στο κοινό σε κάθε πιθανή "ιριδίζουσα¨ εκδοχή του, ωστέ να συμμετασχουν στο "παιχνιδι" όλες οι αισθήσεις μας. Τα σκετσάκια που εμπλουτίζουν με τον πλέον ιδανικό και εντυπωσιακό τρόπο το ηχητικό παραληρημα που εκτυλίσσεται πλέον στό "φόντο" αυτού του για αιώνες χαμένου πίνακα του Ιερώνυμου Μπος, τρομάζουν με την αμεσότητα και την άριστη performance των δυο χορευτριών
με τις κουκλοθεατρίστικες προεκτάσεις στις απανταχού κινήσεις των κορμιών τους.
σημαντικές "υπαίτιοι¨ πρέπει να θεωρηθούν και οι άψογες στυλιστικά χειροποιήτες κούκλες που διεκδικούν δικαιολογημένα το μερίδιο τους στο όλο αποστομωτικό αποτέλεσμα.μέχρι και εντυπωσιακό video animation είδαμε καποια στιγμη να προβάλεται, αποτελώντας μια ακόμα παράμετρο που συνδράμει στα άααπειρα υπέρ αυτού του διαδραστικού επιτευγματος που οι λίγοι -δυστυχως- τυχεροί παρακολουθήσαμε εκείνα τα τρια βράδια...

...όλοι οι υπόλοιποι να εύχεστε να μη χασατε την καλύτερη παράσταση της χρονιάς!!